یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

صعود زمستانی


مرضیه شاه بزاز


• دل در تپش و پای می لرزید
خزه ی لغزان،
راه نفسِ دیواره را بگرفته بود ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
يکشنبه  ۵ آبان ۱٣۹۲ -  ۲۷ اکتبر ۲۰۱٣


 دل در تپش و پای می لرزید
خزه ی لغزان،
راه نفسِ دیواره را بگرفته بود
و آن خورشید
-که در پرتگاه،
حلقه ی گیسو، رشته رشته،
در کمرگاه ما می آویخت-   
در آسمان قطبی فرو رفت      
ما هراسِ نگاهمان به ژرفنا                  
نه گیرگاهی و نه دستهای ما را توانِ آویختن      
و پناهگاهِ لیزِ یافته هایمان،
از بنیاد می لرزید

بیزار از تماشای مردمکهای شب‌زده      
گردشِ خاکستری موهایمان در باد،
کانِ گُهر به تَه کشیده ای را   
یاد می آورد،
از بی فردایی

از راه رسیدند،
با ساز و آواز،
از کرانه های نا هموار،
چالاک، چون آهوان بر صخره ها
و از پرشِ گامهای اشتیاق            
دره پلک گشود
و بر آن،                           
باد، نغمه ای دلکش نواخت
آن بارش ابر که در تمنایش
نوباوگان عشق را قربانی کردیم
راه بر نگاهمان می بست
و رندانه،
به چشم اندازِ آنها،
شعله های سرکشِ سبز می افروخت
ما لب از لب نگشودیم،
حسرتِ نگاه بر ساقهاشان،
بیصدا چون قلب مردگان
که گوش شان فریادمان را در نمی یافت
و آنها شگفتا چه آسان
از پله های پهنِ آبی صعود کردند
و گامهاشان،
بر زمین و آسمان، یکسان استوار،
خزه از سنگواره ها می زدودند
و ما چون آفتابِ غروبی زمستانی،
بر آخرین شمعدانیِ فصل،
سست، نه خواب و نه بیدار،
و خاطره ی گنگِ تکراری
و آنها در پناهگاه،
از آنچه که ما هرگز نیافتیم،
قلعه ای در قلعه ای گشودند
و سوارانی از راه رسیدند با اسبها ی بیقرار
و عطرِ شگفتی جهان را آکند
دستان لرزان ما،
بر گیره ی دیواره
از جا کنده می شد
و دره ی سنگیِ زیر پا
از معمایی،
در بُهت،
دهان گشوده بود.   

آتلانتا ۱۱ اکتبر ۲۰۱۳
divanpress.com


 


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست