یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

در حسرتِ عصای معجزتی دیگرگونه


جهانگیر صداقت فر


• رسالتِ من چه می‌‌توانست بود
جز این که در گذر از گدار ِ میان ِ میلاد و مرگ
صلیب سرنوشت خویش را
تاب آرم، شانه‌ به شانه‌ ی زخم ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
دوشنبه  ۱۷ مهر ۱٣۹۱ -  ٨ اکتبر ۲۰۱۲


 
 رسالتِ من چه می‌‌توانست بود

جز این که در گذر از گدار ِ میان ِ میلاد و مرگ

صلیب سرنوشت خویش را

تا ب آرم، شانه‌ به شانه‌ ی زخم

                               تا جل جتای ِ مقدّر،

                                                    تا مقصد عافیتی موهوم ؟



به جز تقلایی بی‌ عاقبت

رسالتِ بی‌ مایه چون منی چه می‌‌تواند بوده باشد؟

**

من قهرمان ِ بی‌ قدر ِ قصه‌ی تلخ ِ خود ِ خویشم:

سواری بی‌ غبار

                بر مرکبی بی‌ رمق

                                    در قلمرو تنگی بی‌ غرور،

با را یتی افراشته از بافه‌ی بوریا و کافور.

**

کور نبودم ؛

استیلای ظلمت را بر کوچه‌های شهر خفته می‌‌دیدم،

فانوس هستی‌‌ام را اما -

مگر تا حریم سراچه‌ی خشتِ خویش

                                  توان ِ تابیدن نبود.



کر نبودم ؛

ز آن سوی حصار ِ شتک زده از خون و سرشک

سرودِ سوگوار ِ مرثیه ها

خواب از چشمه‌ی چشم‌ام در می‌‌ربود

و با تشنج ِ هر تپش

                      احساسی‌ از شرم ِ بیهدگی

                                                به عذابِ بیداری‌ام بر می‌‌افزود.

[ و زبان

          به کام اندر از آن رو فرو هشتم

که کلام ا ش خطابه‌ی کفری بود ،

و گوش خدائی را به شنفتن بر نمی گشود. ]

**

.... و آن گاه دانستم که در این گذار

آرزوی خواستن

             به بازوی توانستن نمی انجامد.

                                                *********

جهانگیر صداقت فر

تیبوران - ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۲



اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست