یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

دیکتاتورها یکسان نمی میرند!


خسرو صدری


• تصاویر خونین معمر قذافی که پس از دستگیری توسط عناصر و نیروهای مورد حمایت ناتو به بدترین شکل ممکن به قتل میرسد، از میزان "پایبندی" قدرت های غربی به "حقوق بشر" حکایت می کند. کافی است تصور کنید که این دو، دست نشانده آمریکا بودند و توسط عوامل مخالف غرب کشته می شدند ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
شنبه  ٣۰ مهر ۱٣۹۰ -  ۲۲ اکتبر ۲۰۱۱


در عالم سیاست، احکام بی پایه صادر کردن، امری متداول و مجاز است و همه به آن عادت کرده اند. زیرا در عرصه ای که توطئه و دروغ و فریب، فرمان می راند، شعبده بازی با کلمات و جملات، برای وارونه جلوه دادن حقایق، به نوعی "تخصص" بدل میشود که دارنده اش را در رسانه های قدرت ها، گاه "تحلیل گر" یا "کارشناس" سیاسی هم می نامند. رتبه چنین موجودی از میزان "استعداد" و آمادگیش در "اثبات"و "نفی" هم زمان یک موضوع واحد، تعیین می شود. مثلا باید بتواند در "صدای آمریکا"، همان قدر "مشعشع" پنبه جمهوری اسلامی را بزند که در ایران از ولایت فقیه دفاع می کند و به آمریکا می تازد. و یا در رابطه با موضوع داغ روز، یعنی "اتهام توطئه ترور سفیر عربستان"، بسته به شرایط، به یک میزان، در نفی و در اثبات، "تردستی" و "برآمدگی رگ گردن" داشته باشد.
ماه های اخیر، در رسانه های جهان، "احکامی" با مضمون "اجتناب ناپذیری سرنوشت واحد دیکتاتورها"، بسیار به چشم می خورد.
این که بسیاری از ایرانیان و نیز قدرت های غربی مخالف جمهوری اسلامی، با انگشت یک دست، سرنوشت تراژیک برخی دیکتاتورها و با دست دیگر، "ولایت فقیه" را نشانه می گیرند، قابل درک است ولی برآیند منطقی آخر و عاقبت همه خودکامگان نیست. اکثر قریب به اتفاق مستبدان عالم، چون سوهارتو در اندونزی، برانکو در برزیل، آرمز در گواتمالا، مارکوس در فیلیپین، موبوتوسه کو در کنگو و... که همگی با کمک آمریکا و کودتا علیه دولت های دمکرات به قدرت رسیدند در این شبیه سازی ها فراموش و تنها به سرنوشت عده اندکی چون صدام حسین و معمر قذافی اشاره می شود. حال آن که تنها حوادث جاری و این چند سال اخیر جهان هم، چنین تشابهات و احکامی را تایید نمی کند. کافی است به حکام بحرین و عربستان سعودی بنگریم و یا سرنوشت دیکتاتور برجسته قرن، آگوستینو پینوشه را بخاطر آوریم که با وجود خواست مردم شیلی و تظاهرات و فشار افکار عمومی جهان برای محاکمه و مجازاتش، زیر چتر حمایت آمریکا از هر گزندی مصون ماند، تا آنکه ۵ سال پیش، در ۹۱ سالگی به مرگ طبیعی درگذشت.
آمریکا در مورد دست نشانده دیگرش، حسنی مبارک نیز نهایت تلاش را بخرج می دهد، تا او را از محکومیت و مجازات در امان نگاه دارد. با این امید که او نیز همین روزها به "مرگ طبیعی" بمیرد، مباد آن که دگر دوستان، از "لطف" مستدام ابرقدرت ناامید و به زیر دامان رقبا پناهنده شوند. سرنوشت شوم، تاکنون نصیب دیکتاتورهایی شده است که به ساز غرب نرقصیده اند.
تصاویر خونین معمر قذافی که پس از دستگیری توسط عناصر و نیروهای مورد حمایت ناتو به بدترین شکل ممکن به قتل میرسد، همچون تصاویر اجساد چائوشسکو، رهبر پیشین رومانی و همسرش، که آن ها نیز پس از دستگیری، بدون محاکمه تیرباران شدند، از میزان "پایبندی" قدرت های غربی به "حقوق بشر" حکایت می کند. کافی است تصور کنید که این دو، دست نشانده آمریکا بودند و توسط عوامل مخالف غرب کشته می شدند. آیا کسانی که با ترور ناموفق و مشکوک فلان سفیر، به گفته خودشان، همه گزینه هایشان را روی میز می چینند، از این تصاویر و قتل های بی محاکمه، در جهت بسیج افکار عمومی برای لشگرکشی به کشور و منطقه مورد نظرشان استفاده نمی کردند؟
در پی تعیین جایزه به زنده یا مرده تحویل دادن قذافی، چنین سرنوشتی برای او قابل پیشبینی بود. دادگاه قذافی می توانست به رسوایی خود آمریکا و شرکای "ناتو"یش، منجر شود. او نیز چون "بن لادن"، "کیس محاکمه" نبود.

خسرو صدری
khosro-sadri.blogspot.com


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۵)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست