یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

آغوش


مرضیه شاه بزاز


• دیوانه ای در نی شب می‌دمد
پرنده بر دریا شده، ماهی به آسمان پرد
من پیرهنم از کف موج، نه در زمین، نه کهکشان،
رها شده از صد جهان، ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
يکشنبه  ۱۷ مهر ۱٣۹۰ -  ۹ اکتبر ۲۰۱۱


 دیوانه ای در نی شب می‌دمد
پرنده بر دریا شده، ماهی به آسمان پرد
من پیرهنم از کف موج، نه در زمین، نه کهکشان،
رها شده از صد جهان،
پری به دریا نبُدم، گم شده‌ام، خانه کجاست؟
شو پیله‌ای، تا در درونت من خزم
مرا در آغوشت بکش

تا که نسیمت می‌وزد
پرندگان در های و هو از هر جهت
از خواب نیم شب می‌پرند
من خوشه‌ای از آتشم، بر ارغوان التهاب
از خود بیخود می‌شوم، تب می‌کنم، قد می‌کشم
از جای خود بر می‌جهم،
پای بر رکاب می‌نهم،
از مرز بیرون می‌روم، بی هر چراغ و رهنما،
تا دست در دستت نهم

در معبد ستاره ای، سرشارِ ناشناخته‌ها
زانو زنم،
خدایش تو
ستاره بر زمین جهد، خاکی شود
بین دو قله آرمد
بین دو قله خفته‌ای
خدای قله‌ها منم، زانو بزن!
گوهر ما شکفته شد
نه بنده‌دار، نه بنده‌ایم
خدای یک لحظه منم، بر دیگرش خدا تویی

جادوی خورشید چنگ تو
بر پوستم نقشی کَند، افسون کند
ترانه ای در ژرف من غوغا و آشوب آفرد
تا پشت در نفس زنان
وقتش رسد، در بشکنم
زبان و دل یکی شده
هر چه که اسرار نهان، به گویش آید بر زبان
نه خانه ای، نه پدری، نه ریشه ای، نه استخوان
باد را سوار، عقل را حاشا می‌کنم
کمان ماه در حسرتی گرم تماشا می‌شود
شکوه کنان، بر آسمان سپیده را برمی‌دمد
پرده کنار می‌زنم، به جنگ ماه می‌روم
سپیده را برای تو، من می‌دمم
آینه‌ها خجل شده، بر سر و تن جیوه زنان
از ره بدر میشوند، به گوشه ای می‌پرند
تا دزدکی در دو جهت ما را تماشا بکنند
بار دگر پُرِ تمنا می‌شوند
که گنج زیر قله را نقشی زنند
آه، که این پنداری است، نمی‌شود
گر که شود، آینه‌ها می‌شکنند

زاهد شهر بین دو چهر در کشمکش،
با بی‌نگاه منگ خود سر می‌کشد از روزنه،
هنگامه‌ی تن دیده و دیگر نبیند، نشنود
به هارت و هورت سجده کنان،
یواشکی مِهِ ضریح می‌شکند
کی دیده است لاکپشت به آسمان پرد؟
پاپ به گدایی آمده، در می‌زند
ما کجا، زاهد و این پاپ کجا
ما پر و بال می‌زنیم
بر آبشار بیکران
از نی ما کلاف کلاف رنگین کمان
باز میشود پر پیچ و تاب بر قطره‌، قطره، قطره‌ها
جرقه‌ای، جرقه ای
جرقه‌ای از شور تو، غمزه‌ی من
بر تن‌آتش افکند

اکنون که تن افروختیم،
شکاف نی را دوختیم،
کَم کَمَک غرقه به ژرفایی شویم
در خواب خاموش بقا،
هزار سالی بگذرد بی جنبشی
نه باد، نه بورانی وزد
تا کربنی
جان گرفته، بلور شود.

آتلانتا، سپتامبر ۲۰۱۱
 


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست