یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

غزلی از فتح اله شکیبایی


فتح اله شکیبایی


• بردار، بردار، از سینه سنگِ مزارم
باشد که گردم چو ابری، وز آسمانی ببارم

بر شانه های ام بینداز، آن ترمه ی سبزِ شادی
تا گل دهد بار دیگر، شعرِ ترِ آبدارم ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
دوشنبه  ۴ مرداد ۱٣٨۹ -  ۲۶ ژوئيه ۲۰۱۰


 
بردار، بردار، از سینه سنگِ مزارم
باشد که گردم چو ابری، وز آسمانی ببارم

بر شانه های ام بینداز، آن ترمه ی سبزِ شادی
تا گل دهد بار دیگر، شعرِ ترِ آبدارم

سنگِ مزارِ من ای جان، مهر سکوتی ست بر لب
کاینگونه داده به بادم، وآنگونه کرده نزارم

در خطه ی آشنایی، خون می خورم از جدایی
بیزارم از ژاژخایی، شوری درین شوره زارم

تا این شبِ تلخِ هجران، چون می ننوشم ز مستی
مگذار، مگذار، مگذار، بر سینه سنگِ مزارم

گر روزگاری زنم چاک، پیراهن جور وُ بیداد
مستانه سر می گذارم، وآسوده جان می سپارم

افشین به گیتی مماناد، تا بابکی گل کند گل
کز دستِ جور زمانه، روزست چون شامِ تارم

جهل وُ جنون وُ جوانی، آن کرده با من که دانی
خون بارم از غم نهانی، در سوگِ اسفندیارم

آزاده ای پاکبازم، با عشق او در نمازم
باشوخگینی نسازم، کز دوده ی سربدارم

با این خزانِ جگرخوار، باید شوم گرمِ پیکار
یا می زنم بر زمینش، یا می کند برگ وُ بارم

این کاغذین جامه هرگز، سودی نمی بخشدم هیچ
سر خطِ نغزی نوشته ست بر تارکِ روزگارم

گسترده کامان دریغا، از یادشان رفته پرواز
شادم که چونان هزاری در جست وُ جوی بهارم

تا چون شکیبا بگشتم شیدای دیدارِ گلزار
هر لحظه بینی که گردد، افزوده بر اعتبارم.

 


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست