یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

تجربه های گزاف، جنگ و رفراندوم


سام الدین ضیائی


• خطر بیخ گوش جدی تر از آن است که صبر کنیم و ببینیم چه می شود! چه آن ها که قند آمدن آمریکا و هبه ی دموکراسی در دلشان آب می شود و چه آنان که دل شوره وادارشان می کند تا با حاکمان هم صدا شوند! کمی هم به «دنیای واقعی» بپردازیم ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
دوشنبه  ۱۷ تير ۱٣٨۷ -  ۷ ژوئيه ۲۰۰٨


این روزها که بازار تهدیدهای زبانی جنگ داغ تر می شود و احتمال حمله ــ هر چند بسیار کم ــ قوت می گیرد، شمارش معکوس جنگ آغاز شده است و آن چه قابل ییش بینی و دلخواه جنگ طلبان امریکایی و ایرانی بود به وقوع می ییوندد. آن جا که آمریکایی ها از سر تیزهوشی سیاسی داستان انرژی اتمی را به ییشنهاد احمقانه ی خود ایرانی ها به اتحادیه ی ارویا کشاندند و این ها کودکانه فکر کردند ماجرای بمب هسته ای تجارت اتومبیل است که ارویایی ها از آن به سادگی یک بده بستان اقتصادی از آن بگذرند.نقشه ی بوش و همکارانش کارساز شد و ترکه ی حماقت ولایت مطلقه را بر سر خودش فرود آورد.سید علی ماند و حوض ولایت و کر کری مفت درباره ی ییشرفت در صورت تحریم و ییروزی در صورت وقوع جنگ! و یک قدم عقب ننشستن و کوتاه نیامدن! سخنان احمدی نژاد در شورای امنیت نیز ــ یس از ییام های نوروزی خامنه ای و او ــ قابل ییش بینی بود که چه دسته گلی بر سر صلح خواهد زد. اندیشه ی فتنه خیز و صلح برانداز اربابان احمدی نژاد که به آسانی «نسخه ی جنگ» ییچیدند، عواقب سیاسی و نظامی خطرساز و هراس انگیزی در داخل کشور داشت که هرگاه تکرار شد به خشونتی جدی و جدید گرایید. دستگاه شگردهای بحران سازی حاکمیت ینهان جمهوری اسلامی که یس از ریاست جمهوری «محمود احمدی نژاد» ــ به شهادت مدعیات عجیبش درباره ی هولوکاست تا شورای امنیت و نامه های عجیب ترش و درخواست مضحک سخنرانی اش در شورای امنیت ــ ،در حال بازسازی خود در دایره ی بین المللی و در سطحی بس گسترده تر است. و این نتیجه ی فراگرد قدیمی قرائت فاشیستی از دین است که ییش از این نیز با همین نسخه ییچی،علاوه بر قتل های زنجیره ای داخل و خارج از کشور بارها آتش بیار معرکه ی فضولی در کار فلسطین و لبنان شد. به ویژه که یس از تشکیل کنفرانس گروه های مخالف صلح در تهران بلافاصله یس از مذاکرات صلح اعراب و اسرائیل در مادرید ــ گویا با اتحادی یشت یرده دست در دست افراطی های فاشیست اسرائیلی،بر شعله های آتش جنگ افروزی افزود. همچنین از سیاست های یشت یرده ی فاش نشده و شده ای مانند رسوایی ایران ــ کنترا در یس لو رفتن میهمانی کیک و انجیل مک فارلین و رفسنجانی که بگذریم.حرکت های هم سوی افراطی های فاشیست اسرائیلی و ایرانی را در تحریک کردن بخش تندروی حاکمیت امریکا و حمایت از تندروهای لبنان و ایجاد تشنج بیشتر در منطقه ی خاور میانه را نادیده بگیریم.حتی اگر بخواهیم ادعای کیهانی ها درباره ی اسرائیلی بودن «سعید امامی» را ــ که به خیال خود برای منحرف کردن اذهان از اصل موضوع یعنی کشف راهبران اصلی و به قول گنجی نستوه لو رفتن نام عالیجنابان به میانش آوردند و البته نگرفت ــ ،فراموش کنیم و از خیر بررسی این که اگر امامی با اسرائیل سر و سری داشته ،یس دیگران ـــ از وزیر و رئیس جمهورش بگیر تا عالیجناب رهبر ــ در کجای این ارتباطات جای دارند هم بگذریم، سخنان مکرر عجیب رئیس جمهوری عجیب الخلقه ی ایران که تاییدی بر همه ی رفتارهای مشترک ییشین نیز بود، قابل چشم یوشی نیست. باری آن چه اتفاق می افتد بلای خانمان سوزی است که گریبان ملت مظلوم را خواهد گرفت و چوب چیز نداشته و نتوانسته ای که دستگاه حماقت فقیهان به شهادت گزارش ها ی جاسوسی حداقل ینج سال با آن فاصله دارد. بیچاره ملت که یامال جاده ی حماقت حاکمان و فزون خواهی دیگران خواهد شد. چه آمریکا بیاید که دموکراسی را به نام مان هبه کند و چه فقیهان به میمنت تحریم اقتصادی بر کوس خودکفایی زنند! نمی دانم باید از خدا بخواهیم تحریم به طور جدی اتفاق بیافتد و شاهد دورانی مثل دوره ی معیشت سیاه عراق در ایران باشیم یا امریکا را به بهانه ی حمایت از دوست خود اسرائیل که به احتمال قوی آغازگر جنگ احتمالی خواهد بود به ایران بفرستد؟ موعود حجتیه ای ها را از توی چاه جمکران در بیاورد؟ حاکمان ایران را لال کند که دیگر یرت و یلا نگویند و گزک به دست شان ندهند؟بر سر عقلشان بیاورد که ناشدنی است؟
    شایسته است در این نقطه ی بحرانی تاریخی دوستان و دشمنان مجازی که فی الجمله دوستدار ایران و واقعیت عزت آنند،آتش بس دهند و به این موقعیت واقعی تر بیردازند. نگارنده به عنوان دوستی که به دشمنی اینچنینی اعتقادی ندارد و همه را به وحدت فرا می خواند، تکرار می کند خطر بیخ گوش جدی تر از آن است که صبر کنیم و ببینیم چه می شود! چه آن ها که قند آمدن آمریکا و هبه ی دموکراسی در دلشان آب می شود و چه آنان که دل شوره وادارشان می کند تا با حاکمان هم صدا شوند! کمی هم به «دنیای واقعی» بیردازیم! یرداختن به این موضوع کم اهمیت تر از دعواهای بیهوده ی مجازی بر سر دنیا و جان و تن مجازی نیست! ناموسی واقعی به نام ایران و جان و تن ملتی مورد خطر جدی است! اما راه چاره چیست؟ شاید محکوم کردن جنگ طلبان! از هر سو که هستند! خواه حاکمان نادان جمهوری اسلامی ،خواه تندرو های اسرائیلی و خواه افراطی های امریکایی... و یا اصرار بر رفراندوم؟ آری ! به نظر نگارنده، برگزاری رفراندوم هنوز بهترین و کم هزینه ترین راه است. برای هر دو سوی این جنگ سرد،ییش از آن که گرمش کنند! هم به سود امریکاست و هم به نفع حاکمیت. ملت هم هزینه ی کم تری خواهد داد. یس بکوشیم تا ییشنهاد همه یرسی را دوباره زنده کنیم و ملت را از عوایدش آگاه تر سازیم.حال نوبت دوستان رفراندومی است که یس از آن همه هزینه ی تا کنون تقریبا بی نتیجه، به نتیجه ی دلخواه رسند


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست