یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ - یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

آتلانتا - گزارش گرامی داشت یاد جان باختگان کشتار دهه ی شصت و تمامی جان باختگان راه آزادی


اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
سه‌شنبه  ۱۷ مهر ۱٣۹۷ -  ۹ اکتبر ۲۰۱٨


بنیاد اسماعیل خویی به مناسبت گرامی داشت یاد جان باختگان سالهای ۶۰-۶۷ و تمامی جان باختگان راه آزادی برنامه ویژه ای درتاریخ هفتم اکتبر در شهر آتلانتا برگزارکرد.
مراسم با یک دقیقه کف زدن به یاد جان باختگان و زندانیان راه آزادی و خوش آمد و مقدمه ای در باره بنیاد اسماعیل خویی بوسیله اقای عبقری شروع شد و سپس اقای تدین نژاد داد نامه ی شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران با امضای ۲۲ نهاد حقوق بشری شامل بنیاد اسماعیل خویی را خواند.
پس از خواندن دادنامه، فیلم " فتوای محرمانه "تازه‌ترین ساخته ی فیلمساز در تبعید، خانم دلناز آبادی(برنده جایزه بهترین مستند روشنگردر فستیوال "صلح بر روی زمین") نشان داده شد. فیلم بدقت وقایع ده شصت در ایران و شرایط زندانیان را به تصویر دراورد ه و بخوبی توانست حاضرین را در فضا و شرایط انزمان ببرد . همچنین کارگردان فیلم با مهارت توانسته با استفاده از ترکیبی مناسب از اسناد ، فیلم های به جا مانده و مصاحبه با جان بدر بردگان کشتارهای دهه شصت" پیام مآ نه فراموش می کنیم و نه می بخشیم " را برای جلوگیری از تکرار چنین فحایعی به مخاطبانش برساند .
پس از پایان فیلم که همراه با دست زدن حاضران بود ۲۰ دقیقه تنفس برای پذیرایی داده شد و سپس اقای دستمالچی سخنرانی خود را ایراد کردند که خلاصه آن درپایین می اید:

"با اجازه ریاست محترم جلسه
و با اجازه حضار محترم،

موضوع سخن من در اینجا: موانع همکاری در سطح ملی برای گذر از ج.ا. است.

منظور من از "سطح ملی"، اتخاذ سیاستی است که بتواند مبین خواست ملت در محدوده جغرافیای سیاسی ایران باشد، زیرا ملت هم سیال و هم سد رنگ است و ما تنها در همکاری با دیگران است که می توانیم هر چه بیشتر به خواست و اراده ملت نزدیک تر شویم تا سرانجام ملت بتواند در یک انتخابات دمکراتیک، آزاد و سالم ابراز نظر کند. در این رابطه اندکی به عقب بر می گردم و ابتدا چند واژه را توضیح می دهم و سپس نتیجه گیری خواهم کرد.
سیاست یعنی "فن" اداره امورعمومی جامعه، به این معنا که ساختار حکومت را چگونه سازماندهی کنیم تا بتوانیم با هم و در کنار هم زندگی کنیم و به اهداف فردی و مشترک خود دست یازیم. این "جمع" انسانها، یا به زبان امروز ملت، برای سازماندهی اداره امور مشترک خود نیازمند "قدرت" است، قدرت متمرکز حکومت تا بتواند جامعه را نظم دهد. زیرا برای اداره امور باید قواعدی را تعیین کرد و آنها را به اجراء گذاشت و در صورت اختلاف باید نهادی وجود داشته باشد که قضاوت کند.
در این رابطه، سه پرسش اساسی بوجود می آید، به این معنا:
• چه کس یا کسانی باید قواعد (قانون) را تدوین کنند و چرا؟ (قوه قانونگذاری)
• چه کس یا کسانی باید آنها را اجرا کنند و چرا؟ (قوه اجرایی)
• و چه کس یا کسانی باید قضاوت کنند و چرا؟ (قوه قضایی)
پاسخ به این سه پرسش، در سه شکل بوده است: خدا، پادشاه، مردم.

از زمان شهر- حکومت های یونان کهن، تا کنون دو هزار و پانسد سال سپری شده و در این فاصله هم "جمع" (ملت) تغییرات اساسی در شکل و مفهوم پیدا کرده و هم شکل و ساختار حکومت از اساس دگرگون شده است: رعیت بدل به شهروندی خودمختار شده است که در کل خود ملت را می سازد و حکومت های مدرن ساختاری یافته اند که هم قوه حکومت را به سه قوه تقسیم کرده و هم ملتزم به حقوق بشر شده اند.
"جمهوری"، یعنی شکلی از حکومت که سلطنتی نباشد و الزاما به معنای دمکراتیک بودن ساختار حکومت نیست. تاریخ اشکال حکومت به ویژه در دو سده اخیر نشان می دهد که حتا بدون نظم سلطنتی هم می توان حکومت های فردی یا جمعی دیکتاتوری، استبدادی یا تامگرایی داشت که به مراتب بدتر از نظم سلطنتی بوده اند. مانند جمهوری رایش سوم (نازیسم) یا جمهوری های فاشیسم، استالینیسم یا خمینیسم. یعنی جمهوری الزاما با دمکراسی یکسان نیست و تنها دمکراسی های پارلمانی مدرن (لیبرال یا متکی به حقوق بشر) هستند که در آنها جمهوریت مردم با دمکراسی ادغام و از این راه اصل ناشی بودن قوای حکومت از اراده ملت تامین و تضمین می شود.
در دمکراسی های پارلمانی مدرن که بر اساس التزام به اعلامیه جهانی حقوق بشر بنا شده اند، ملت نمایندگانش (مجلس/ پارلمان) و دولت (قوه اجرایی) را انتخاب می کند. شکل اعمال حق حاکمیت ملت نهادینه، یعنی دمکراسی غیرمستقیم است. آنها که در اقلیت مجلس و دولت هستند، از یکسو کنترل کنندگان و منتقدان می شوند و از سوی دیگر خود را آماده می کنند تا در دور بعدی انتخابات، اکثریت مجلس و دولت شوند.
دمکراسی های مدرن و حکومت قانون پیامدهای جنبش روشنگری در سه سده اخیراند که در نبردی سخت با کلیسا و سلطنت ابتدا درانگلستان، هلند، آمریکا و فرانسه پاگرفتند و هرگز از درون دین بیرون نیامدند. نه مسیحیت و نه اسلام و نه دین و مذهبی دیگر، هرگز نه دمکراسی را قبول داشته اند، نه حکومت قانون مصوب ملت یا حقوق بشر را. اینها همگی نتیجه آزادگی جنبش روشنگری است که بر روی انسان خودبنیاد، خرد و علم بنا شد، محصول رشد معرفت و شناخت انسان خودبنیاد است که سده ها پس از "کلام مقدس" و از بیرون آن شکل گرفتند.
حکومت "خدا"، در تمام اشکال آن، از حکومت کلیسا تا جمهوری اسلامی، همگی حکومتهای دیکتاتوری، استبدادی یا تامگرایی (توتالیتری) هستند که "جمهوریت" در آنها مربوط به حق حاکمیت جمهور "مردان خدا" می شود و هیچ ربطی با حق حاکمیت جمهور مردم ندارند، مانند حکومت دینی ولایت فقیه که متضمن حق حاکمیت قشری به نام فقها و مجتهدان است.
در چنین مفهومی از ملت و نظم حکومت در دمکراسی های غیرمستقیم، ملتی که تنها یک صدا داشته و یکدست باشد یا تنها یک نماد داشته باشد، بی معنا است. تکثر، اساس فهم ملت در یک نظم دمکراتیک و در جوامع مدرن است. دمکراسی های مدرن وضعیت ثابت و ایستا ندارند، سیال اند، زیرا خود ملت و خواست او سیال است، و شناخت و معرفت انسان سیال، یعنی در روند تکامل و شدن است. وضعیت "اکمل" تنها یک ایده آل است. حقوق بشر تا همین هفتاد سال پیش وجود نداشت.
در دمکراسی های مدرن دین و حکومت دو نهاد مستقل از یکدیگراند. حکومت نه دینی و نه ضد دین است. و تضمین حقوق اقلیت ها از اصول خدشه ناپذیر چنین نظمی است، تا تکثر ملت بتواند خود را نشان دهد. در دمکراسی های پارلمانی متکی به حقوق بشر سیاست نیز گوناگون است، یعنی برای اداره امور جامعه اختلاف نظر وجود دارد و تنها یک "سیاست" گویا درست وجود ندارد و وجود احزاب گوناگون نماد همین چندگانگی سیاست، یعنی تکثر ملت در خواست و اراده او است.
در جوامع مدرن معنای "ملت" با تعاریف پیشین متفاوت است: ملت جمع شهروندان قائم به ذاتی است که همه در حقوق در برابر قانون باهم یکسان اند. یعنی ملت عبارت است از جمع کسانی است که شناسنامه یک واحد جغرافیای سیاسی را دارند. در دمکراسی های مدرن، هیچ کس را، از نگاه حقوقی، به هیچ دلیلی، بر کس دیگر برتری نیست و هیچ کس را به هیچ دلیل، نمی توان مورد تبعیض حقوقی قرار داد.
در دمکراسی تکثر ملت در ذات او و در ذات سیستم است. هیچ کس یا هیچ گروهی نه تمام ملت است نه می تواند نماد تمام ملت باشد. نماد سد در سدی خواست و اراده ملت تنها در نظم تامگرا وجود دارد، زیرا در آنجا ملت را نه متکثر، که واحد و یکدست، یک فکر و یک منافع، یک فرهنگ و تک ارزشی معرفی می کنند: مانند نازیسم، فاشیسم، استالینیسم یا امت در ولایت فقیه (حکومت دینی).
در دمکراسی های مدرن، قوای حکومت ناشی از اراده ملت است. ناشی بودن قوای حکومت از ملت، یعنی قوای حکومت نه منشاء الهی دارد، نه منشاء یا جبریت تاریخی- طبقاتی و نه ریشه موروثی.
از آنجا که ملت در هیچ دوره ای از تاریخ خود مستقیما حکومت نکرده است، بل به نام او حکومت می کنند، پس موضوع اصلی و اساسی فلسفه حکومت در این امر مهم نهفته است که ساختار حکومت را چگونه سازماندهی کنیم تا حکومتگران بنابر خواست و اراده حکومت شوندگان بیایند و بروند، بدون آنکه کار به خشونت و خونریزی بکشد (کارل پوپر). و دمکراسی های مدرن این امکان را فراهم آورده اند.
در دمکراسی های مدرن سیالیت ملت و تکثر آن، اساس ساختار حکومت است: تفاوت در نسلها، در اهداف و علایق و منافع، در جنسیت یا تفاوت در فرهنگ و ارزشها و... ملت امروز آلمان، ملت دوران نازیسم نیست. نسل نوین امروز ایران، نسل دوران خمینی نیست. زنان امروز ایران، زنان دوران قاجار نیستند. یعنی هویت و خواست و اراده ملت نه امری ثابت و برای همیشه، بل سیال است، همواره در حال شدن و تکثر است. به غیر این، تغییر و دگرگونی ناممکن می شود. یعنی آن مردمی که (به هر دلیل) در آن زمان "امام" می خواستند، امروز وجود ندارند. رهبر آلمانی ها در هفتاد سال پیش هیتلر بود، اما امروز؟
در جوامع مدرن، اراده و خواست ملی تکه می شود و رهبر فرهمندی که نماد کل خواست ملت باشد، وجود نخواهد داشت. جامعه رهبران دارد. نمی توان خواهان دمکراسی های مدرن بود و تنها "خود" را دید و مدعی شد که تنها صدای ملت "من" هستم و دیگران دشمن یا ضد ملت اند. اگر چنین کردیم، حقانیت و قانونیت دیگران، یعنی تکثر واقعا موجود در ملت را نقض کرده ایم. تکثر احزاب سیاسی، یعنی هم من، هم تو و هم دیگران ملت اند، اما هر یک تنها بخشی از آن هستند و نه کل آن.
کثرت گرایی نهادینه شده در جوامع مدرن، یعنی تکثر ملت در همه چیز: از ارزش های متفاوت تا دین و مذهب یا مرام و مسلک تا علایق متفاوت اقتصادی، از تصورات سیاسی متضاد تا نگاه به ارزش های زندگی با شیوه های متقاوت. پذیرش تکثر، یعنی قبول انسان (شهروند) در هزار گونگی اش، در هویت یا اهدافش از زندگی. تکثر در جوامع مدرن یک ضرورت است که بر روی تساوی حقوقی در برابر قانون و آزادی ها بنا می شود تا هر کس بتواند به راه خود رود، عیسی به دین خود و موسی به راه خود باشد.
پس، در یک جامعه مدرن با ملت متکثر در همه "چیز"، تعیین خواست و اراده ملت تنها می تواند از راه انتخاباتی دمکراتیک، آزاد و سالم معیین شود. تا زمانی که انتخاب مشخص و معیین ملت انجام نگرفته است، ادعای "من" مبنی بر نمایندگی ملت یا حتا بخشی از آن تنها یک ذهنیت است و ما نباید ذهنیت خود را به جای خواست واقعی ملت یا حتا بخشی از او قرار دهیم. در پارلمانهای جوامع دمکراتیک هر یک از گروههای (حزب) منتخب، تنها بخشی از ملت را نمایندگی می کند، وکالتی که گذرا و سیال است و نه ثابت و همیشگی.
انتخابات یعنی تعیین میدانی اراده و خواست نهایی ملت، در یک دوره مشخص، برای اموری معیین و نه برای همه چیز و همیشه.
ما و دیگران، هیچ یک، نه می توانیم مدعی نمایندگی از سوی کل ملت باشیم، نه مدعی نمایندگی حتا بخشی از خواست و اراده او. ما می توانیم و باید، با همکاری و همیاری با هم، شاید در یک کنگره ملی، شرایط ابراز نظر میدانی ملت، یعنی شرایط انتخاباتی دمکراتیک، آزاد، سالم و منصفانه را فراهم آوریم تا مشخص شود "سهم" هر یک از ما از اراده ملی چه میزان است.

از حسن توجه شما بسیار سپاسگزارم

پس از سخنرانی بخش سوال وجواب و گفتگو شروع شد که با مشارکت پویای حاضران همراه بود و سپس جلسه با قدر دانی و اهدای گلهای سرخ رز به خانواده های جان باحتگان به پایان رسید.


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست