یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

ترامپ، کشتار لاس و گاس، و ما ایرانیان - پ. مهرکوهی



اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
سه‌شنبه  ۱۱ مهر ۱٣۹۶ -  ٣ اکتبر ۲۰۱۷


کشتاری که "استفن پدوک"، یک مرد آمریکایی ی ۶۵ ساله، دیشب در لاس و گاس به راه انداخت تا اینجا جان ۶۰ تن را گرفته و پانسد (پانصد) زخمی به جا گذاشته است. کسی چه می داند شاید او هم در ذهن آشفته و پریشان خویش در پی ی بازگرداندن شکوه آمریکایی به آمریکا بود. زنگوله ی شکوه آمریکایی همیشه، همه جا و در سراسر تاریخ این کشور به قیمت جان آدم ها به سدا در آمده است.

خون خوارها و آدمکش ها می آیند و می روند. اندک شماری از ایشان زود مُهر ننگ را بر پیشانی ی خود می کوبند و بسیار زود با رسوایی می روند. ولی بسیاری از آنان با گذشت زمان بی آبرو می شوند. رژیم ها می آیند و می روند، با همه ی رنج ها و زیانهایی که به جا می گذارند. ولی این مردمند که می مانند و هیچ کشتاری نمی تواند مردمی را به خاک کشد و هیچ تلاشی در راه زدودن یاد شوم یک کشتار از یادِ همگان و از یاد شکست خورده گان کامیاب نمی شود، مگر آن مردم خود به زانو درآمده باشند و از ایستادن سر باز زنند.
تاریخ سر زمین ما، جمهوری ی اسلامی ایران را با بیدادهایش، با کشتارهای سال های ۶۰ به یاد خواهد آورد، با اعدام های بهترین فرزندان ایران زمین در تابستان ۶۷ و نه با موشک هایش. اینک آزاده گان ایرانی، فرزندان راستین تاریخ، فرهنگ کهن و هنر ایران، برزاده گان کوروش هخامنشی می توانند پیوند کشتارهای سال ۶۰ را با کشتار ایرانیان به هنگام چیره گی تازیان بر سر زمین دریابند تا روزی این مردم به خونخواهی برخیزند و خوان مفتخوری ی دینفروشان را برچینند. هیچ کشتاری به فراموشی سپرده نمی شود مگر آنگاه که قربانیان سر در زیر برف کنند. اینک در میان ایرانیان گروهی، اگر چه شاید اندک، اراده به جاویدان ساختن یاد آنچه در هزار و چهار سد گذشته بر ما رفته است کرده اند. باش تا روزی که این گروه اندک بشود رودی و سپس دریایی. گمان مبر که تاریخ تا پایان کام را به کام کسانی که دست در خون دارند شاد خواهد کرد. نه این کس که دیشب، با هر هدف و خواسته ای، گروهی بیگناه را به رگبار بست نام نیک خواهد برد و نه آن کسان که در سراسر تاریخ شهرها را بسوختند، خانه ها را بر سر مردمی بیگناه ویران کردند و دختران و زنان بازنده گان جنگ ها را برای شادی خدای خویش به غنیمت جنگی بردند.

تاریخ مسخره گان نشسته بر تخت قدرت را با مسخره گی هاشان به یاد خواهد آورد، نه با هارت و پورت هایی که چند روزی به راه انداختند. این که دیشب دست به آن بزه زد، دیگر هیچ، که جایی در هیچ جا ندارد.
و ترامپ که هفتاد سالی سن دارد، و هفتاد سالی این کره ی خاک را با نام و هستی اَش به آلوده گی کشانیده، هرگز این فرصت را به خود نداده تا روح این سخن ایران زمین را که از گفتار سعدی چکیده است دریابد.

تو خود را گمان بُرده‌ای پر خِرد
گُنجا* که پر شد دگر چون برد؟
ز دعوی پُری زان تهی می‌روی
تهی آی تا پر معنای شوی

اینک این بر وجدان های بیدار است که از ترامپ بپرسند آیا این کشتار دیشب را هم می تواند به ایرانیان ببندد؟ کدام ایرانی در آمریکا دست به کشتار زده؟ چرا مردم ایران را با یک رژیم دور و پرت از زمانه و تاریخ یکی می داری؟
دو، سه روزی پس از کشتاری که نیروهای داعش در تهران به راه انداختند، ترامپ پیامی فرستاد پر از کینه و نشانگر بی خردی ی او. کینه ی ترامپ نه به رژیم جمهوری ی اسلامی، که به مردم ایران، نام ایران و تاریخ ایران است در سراسر آن پیام هویدا بود.

پیامبر نیستم، با جهان غیب هم، همساز و هم نشین نیستم و از آن بی خبرم. ولی با شناختی که از جامعه آمریکا دارم، ایمان داشتم دیر یا زود یک شش لول بند آمریکایی سر لوله راباز هم به سوی یک گروه از هم میهنان خود خواهد گرفت و فاجعه ای به بار خواهد آورد. آیا تحریم هایی که ترامپ و همه ی همپالاکی هایش بر مردم ایران بسته اند، از بار ِ آدمکشی ی آمریکایی کاسته است و می کاهد؟


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست